U zarania początków istnienia państwowości w dorzeczu rzeki warty, w miejscu gdzie dziś leży wspaniałe miasto Poznań ziemie te zamieszkane były przez dzikie plemiona. Złe duchy natury nienawidziły plemienia Polan, które zamieszkiwało te terytoria, ponieważ Ci zabijali zwierzynę dla zabawy, lecz nie po to aby zaspokoić głód. Duchy lasu doszły do wniosku, że małemu plemieniu żyjącemu na wyspie, którą dziś zwiemy Ostrowem Tumskim należy się kara za niszczenie przyrody i wybijanie mieszkańców lasu dla rozrywki. Powołały one do życia dwa gigantyczne kozły, którym kazały wygnać plemię z urodzajnej ziemi.
Kiedy na ziemiach polskich nie było jeszcze zalążków państwowości, a porozrzucane plemiona wierzyły w duchy matki natury na ziemiach dzisiejszego miasta Poznań żył młodzieniec o imieniu Hurin. Jego problem polegał na tym iż jego wygląd był odrażający. Matka kiedy zobaczyła iż jej syn rośnie na obrzydliwego garbusa wyrzuciła go do puszczy aby nie rzucał się w oczy pozostałym mieszkańcom wioski, którzy uznali by go za zły omen i nakazali zabić.
W jednym z zamczysk, które znajdowały się w okolicach Poznania w XVI wieku mieszkała pewna hrabina, która uciskała swój lud. Miała ona obsesję na punkcie wiecznej urody i młodości. Poszukiwała ona różnych sposobów aby czuć się zawsze młodo i świeżo.
U zarania dziejów nad rzeką Wartą, która beztrosko przepływa dziś przez miasto Poznań rezegrała się wielka bitwa trwająca cały tydzień. Wojska Polan ścierały się z wojsakmi wikingów, którzy przybyli na nasze ziemie aby plądrować i grabić.
Miejsce, w którym dzisiaj stoi poznańska katedra jest miejscem, w którym przed zapanowaniem na tych ziemiach chrześcijaństwa mieścił się potężny, drewniany gród warowny. Mieszkał w nim pewien włodarz, który lubował się niezmiernie w upokarzaniu na wszystkie sposoby ludzi.
Kiedy na ziemiach dzisiejszego Poznania miszkali jeszcze nasi przodkowie, a Swaróg był Bogiem, który swoją srogścią był niezrównany, jedno plemię zamieszkiwało nad rzeką Wartą. Cierpieli oni głód, ponieważ ziemia nie rodziła plonów przez pięć lat.
Kruk był w czasach powstawania państwa polskiego, jeszcze zanim nastały rządy chcrześcijańskich władców potężnym wojownikiem Polan, który miał swoje włoście w okolicach dzisiejszego Poznania. Co więcej to wielu dzielnych mężów z wszystkich czterech stron świata bało się jego potężnego topora, który potrafił poruszać się z prędkością większą niż ludzkie oko.
Historia ta dotyczy wykonania wnętrza Ratusza w Poznaniu, który wykonany został przez sławnego artystę Giovanni Baptista, który to podjął się tego zadania na prośbę samego króla Stanisława Augusta. Cały problem wynikł, ponieważ kiedy sławny malarz malował swoje sławne cztery pory roku, po ukończeniu zimy szukał wzorca do namalowania wiosny.
Historia związana z dość popularną dzielnicą miasta Poznań jest bardzo ciekawa. Opowiada ona bowiem o tym jak po napadach tatarskich ziemie polskie zaczeły się regenerować i odbudowywać. Co ciekawe oprócz osadników polskich do naszej ojczyzny przybywali również Niemcy, którzy szukali szczęścia i nowej drogi w życiu.
Opowieść ta opisuje pewne bardzo ciekawe zajajście jakie miało miejsce w Poznaniu w czasach średniowiecznych, a które odbiło sie echem po całej Europie. Opowiada ona o dwóch hostiach, które były ciałem Chrystysa samym w sobie. Czytaj pełny wpis »